55555555555555555

ไอ้ติ๊ก อดีตน้องโรงเรียน ให้มาขอช่วยวาด หลายเดือนแล้ว ไม่ว่าจะทวงด้วยวิธีการใดๆ กว่าน้องเม็ดทรายรูปนี้จะได้อวดโฉมต่อสายตาประชาชน ก็ล่อไปหลายเดือน ทับถมจนจะเป็นน้องกองทรายซะแล้ว แต่นั้นยังไม่ใช่สาระ สาระอยู่ที่ว่า พอวาดน้องเม็ดทราย เสร็จ ไอ้น้องเวงก็ไม่ออนเอ็ม ก็เลย เอามาประจานที่นี่ก่อน น้องเม็ดทราย

มาดูรูปกันเลยยยยยยยยยยยยยยยยย

ชื่อภาพ น้องเม็ดทราย น่ารักดี แฟนคราย(ก็ไม่รู้)

น้องเม็ดทราย น่ารักดี แฟนคราย(ก็ไม่รู้) คลิกดูรูปใหญ่(กว่านี้) ได้นะครับ

ปล.ในขณะที่โพส รูปวาดน้องเม็ดทรายนี้ เจ้าตัวมันก็ออนมาทวง ยิ๊กๆ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

5555555555555555555555555 น้องเม็ดทราย เป็นของ(เว็บ)พี่แล้ว

เย็นสบายหลังฝนตก แต่…………

เมื่อมีฝนตก ก็ต้องมีหยุดตก แต่หลังจากที่ฝนหยุดตกสิ ลมพัดเย็นๆ เดิน นั่ง นอน ยืน ไม่ว่ากรณีไหนๆทามกลางสายลมอ่อนๆ หลังฝนตก ย่อมให้ความรู้สึก เย็นสบาย สดชื่น ไม่เพียงแต่ลมพัดเย็นๆ ยังมีละอองและไอฝนที่ได้สูดเข้าเต็มปอด เพื่อสร้างพลัง ความสดชื่นได้ อย่างมาก

แต่มาวันหนึ่ง…………

เป็นวันที่ผมไปทำงานปกติ งานสุมหัวมากมาย พอถึงเวลาจะกลับบ้านก็อยากกลับไปพักผ่อนจากงานที่ทำมาตลอกทั้งวัน โอ้ววววววว . ไมนะ ทำไมฝนต้องตกด้วย ตกมาทำไม คนจะกลับบ้าน ผนเริ่มบ่น กับตัวเอง กับโต๊ะทำงาน กับกับคนข้างๆ กับเสาปูน กับกระจก กับอะไรก็แล้วแต่ที่ผมเดินผ่านไป แล้วผมก็รอ รอจนฝนหยุด ด้วยความดีใจที่จะได้กลับบ้าน ก็รีบเดินออกมา แม้บรรยากาศจะมืดมิด แต่ก็มีแสงไฟสว่างพอที่ผมจะเดินไปที่รถได้ ระหว่างทางผมก็เพลิดเพลินไปกับบรรยากาศที่สดชื่นรอบๆตัวผม เย็นสบายดีจัง ไม่ใช่ว่าฟ้าหลังฝนจะสดใสอย่างเดียว แต่อากาศหลังฝนก็เย็นดีด้วย ผมเดินจนไปถึงที่รถ แล้วก็ …………. ไม่นะ ทำไม ผมยืนตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า……………………

“กุ ว่าแล้ว” ผมได้แต่คิดอยู่ในใจ

นี่มันหมวกกันน๊อคหรือขันเนี่ย ผมวางหมวกกันน๊อคไว้ที่หน้ารถ มอเตอร์ไซด์ ฉล้ววางหงายไว้ด้วย ซึ่งมันเป็นแบบนี้ติดกันมา หลายวันแล้ว ผมต้องใส่หมวกกันน๊อ เปียกๆแบบนี้อีกนานเท่าไหร่

อันเป็นที่มาของ หมวกกันน๊อค ที่ไม่มีวันแห้ง เรื่องราวในหน้าฝนที่ยังดำเนินต่อไปอย่างไม่มีวันจบสิ้น

อิทธิฤทธิ์ ภูติน้อย

แล้วก็เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา เมื่ออาจารย์รุ่นน้องที่วิทยาลัยมาขอยืมรูปที่วาดไปติดห้อง ก็เลยเอางานชิ้นนึงจากชุด เด็กหญิงพระจันทร์ ที่ทำไว้สมัยเรียนให้ ไปยืมติดที่ห้อง สร้างบรรยากาศในการรับแขกได้อย่างดีเยี่ยมเลย แต่ไหงวันนึง อาจารย์คนนั้นได้มาถามว่า

“พี่ใหม่มีรูปอื่นมาเปลี่ยนมั้ย”

ผมก็ตกใจ คิดว่า อาจารย์แกเบื่อรูปนี้แล้ว แต่ก็ถามเหตุผล ก็ได้คำตอบว่า มีอยู่วันหนึ่ง อาจารย์แกก็ฝันว่า เด็กหญิงพระจันทร์ ในภาพ ได้ลุกจากกองใบไม้แล้วเดินมากอดแก แล้ว เรียกแกว่าแม่

งานเข้าแล้วมั้ยล่ะน้องเอ้ย!!!!!! แต่คิดดูอีกที ถ้าเป็นความจริงถ้า เด็กหญิงพระจันทร์ เลือกที่จะอยู่กับอาจารย์คนนี้จริงๆแล้ว ผมก็จะขอถามว่า รักมันมั้ย ถ้ารักมันจริงๆ ผมก็จะให้ โดยเปลี่ยนจากให้ยืม เป็นมอบให้ไปเลย คิดไปคิดมาก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่ากลัวเลย  อาจเป็นเพราะความผูกพันธ์มั้ง เราเป็นคนสร้างขึ้นมานี่นะ

นี่ไงรูปที่พูดถึง

ว่าแต่นึกภาพไม่ออก ว่าเป็นไงมาไง เอาไว้มีไรคืบหน้าจะมาเล่าให้ฟังต่อนะครับ ^-^

ปล. จริงๆมาเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้จะเล่าให้ฟังอีก คือเรื่องหมวกกันน๊อคที่ไม่มีวันแห้ง แต่พอดีได้ยินเรื่องนี้ซะก่อนก็เลย หยิบมาเล่าให้ฟังกันก่อน เดี๋ยวมันจะจืดซะก่อน 555+

Watermelon spirit ภาค2 กับการกินแตงโมที่ไม่มีมีดผ่า หาอยู่แทบตายก็หาไม่เจอ หลากหลายวิธีที่เหล่าเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ร่วมหยิบยื่นให้ และนี่ก็เป็น 1 ในนั้น ตั้งชื่อว่า หมัดพิฆาตแตงโม ละกัน ท่าไม้ตาย(ถ้าไม่ตาย) ผ่าแตงโม ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ย๊าก ไม่รู้จะ ย๊าก ไปถึงไหน

ว่าแล้วก็ ย๊ากๆๆๆ โช๊ะเช๊ะๆ

แล้วก็เจ็บมือครับ แตงโมก็ไม่ได้กิน เพราะยังผ่าไม่ได้

โอ้วช่างดูเป็นงานเผาสดซะเหลือเกิน เอาเถอะ มันก็นะ อารมณ์นี้แล้ว มันดี

อารมณ์ บางอย่างที่หายสาบสูญไป ใครทำมัน ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน โลกกว้างมากมาย กลับรู้สึกว่าไร้ซึ่งทางไป แม้อยู่กับที่ก็ถูกบีบคั้น ให้ออกจากที่เดิม บางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุม แต่สิ่งที่เราควบคุมได้กลับมาควบคุมเราเสียเอง ความเป็นตัวเอง หายไป ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่รู้สึกว่าหายไป เราต้องทำอะไรบ้าง ความรับผิดชอบ หน้าที่ที่เลือนลาง ก็ได้แต่รอ ว่าเมื่อไหร่ จะกลับมาเป็นตัวตน ของตัวเอง มั่นคงกับทางเดินของตัวเอง ว่าแล้วก็ขุดเอาเนื้อเพลงเก่าๆที่ ในหัว มาบรรยายอารมณ์ ตอนนี้ละกัน

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดวงดาวมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

นาฬิกาตายยังบอกเวลาแก่ฉัน ความถูกผิดนั้น มันไม่มีความหมาย

เพลงคือเพื่อน ความเหงาคือน้องชาย จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

คน ไม่ยิ่งใหญ่อะไรหนักหนา พอเจ็บปวดถึงที่สุดมันก็ชา

อายุมันสั้นมองดูมันช้าช้า ชีวิตมีความหมายแตกต่างไป

เมื่อชีวิตเรา มันแปลกแยกไป

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดาวดวงมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ไม่เคยกลัว ไม่เคยกลัว

เพลง นาฬิกาตาย ของ พราย

เพลงมันบอกว่ากลัวทำไมกับคนเกลียดชัง แต่สิ่งที่เพลงได้บอกมากกว่านั้นก็คือ นาฬิกาตาย มันยังทำหน้าที่ของมัน บอกเวาอย่างเที่ยงตรง ถึง 2 ครั้ง ต่อวัน แม้มันจะถูกขว้างทิ้ง แต่มันก็ยังบอกเวลาต่อไป

บ่นๆ ไปแล้ว มันจะช่วยอะไรได้บ้างเนี่ย มันจะดีขึ้นมั้ย ไม่มีคำตอบ จากคำถามเหล่านี้ หรือต้องกลับมาหาตัวเองอย่างเดิม

สัญญาว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด

และแล้วก็ได้ก่อกำเนิด ดาราคนใหม่ ในโลกแห่งจินตนาการ แต่ยังหาชื่อที่เหมาะสมไม่ได้เลย

ในภาพ เป็นการโพส ท่า ผ่าแตงโม

ด้วยจิตวิญญาณ ของการคลั่งไคล้ ที่จะกินแตงโม อันยิ่งใหญ่

มาบ่น (โพส) กันลืมไว้ก่อนนะ วันนี้ จริงๆมีข้อมูลมาโพสเยอะเลย แต่ว่า โพสไม่ค่อยถนัดยังไงไม่รู้ เหมือนไม่จับนานเลยลืม เดี๋ยวสงบสติได้จะมาโพสใหม่ครับ ขนาดจะเอาดวงซวยๆมาโพสให้ดูยังโพสผิดๆ ถูกๆ สรุปคือ ลบมันทิ้งไปเลยดีกว่า

ไว้จะมาโพสใหม่ครับ

ช่วงนี้อยู่ๆก็รู้สึกว่าชีวิต เริ่มเหมือน การ์ตูน เรื่อง คุโรมาตี้เข้าไปทุกทีแล้ว มันจะอะไรนักหนาน้อ ทำไมชีวิตนี้มัน บั่นทอนปัญญา ยิ่งนัก ว่าแล้วก็ ฝาก คุโรมาตี้ ไว้ในอ้อม Hi5 ของทุกคนด้วยนะ

<a href=”http://smileerror.info/?p=70″ mce_href=”http://smileerror.info/?p=70″><img title=”visit01″ src=”http://smileerror.info/wp-content/uploads/2008/05/visit01.jpg” mce_src=”http://smileerror.info/wp-content/uploads/2008/05/visit01.jpg” alt=”glitter kuromati” width=”300″ height=”222″ /></a>

เรื่องนี้ทำใจอยู่นานเลย ว่าจะเล่าดีมั้ย คิดถึงมันก็เหนื่อยไม่หายเลย

เมื่อ 2 วันก่อน (คลายๆกับ กาลครั้งหนึ่งฯ นั่นไง)

จิ๊บๆๆๆๆ (เสียงนกร้อง เรียกบรรยาศก่อน ไม่เข้าเรื่องซักที)

ตื่นขึ้นมาด้วยความขี้เกียจ ในอารมณ์วันหยุด จะจับอะไรก็ขี้เกียจ จะทำอะไรก็เซง คงเป็นผลจากการถูกทำร้ายด้วย แต่ทำไงได้ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ดังมนุษย์ที่ถูกสาป ห้ามป่วย ห้ามตาย (ฮ่วยเปลี่ยนสีคืนไม่ได้) ได้ละ - -” เอาล่ะ ต่อๆๆๆ ก็มันขี้เกียจอ่ะ ไม่รู้จะทำไรดี ทำไรก็ไม่มีสมาธิจะทำ ก็เลยว่าจะออกไปเที่ยวเล่นซักหน่อย พอออกไปก็ไม่รู้จะไปไหน ก็กลับมานอน อะไรเนี่ย โคราชกว้างใหญ่ กลับไม่มีที่ให้เราไป ก็เลยโทรไปเล่นกับไอ้ต้า

“อ้าว เมิงไปทำไรโรงบาล ลูกเมิงคลอดแล้วเหรอ เออๆ เดี๋ยวไปเยี่ยม”

ว่าแล้วก็นอนซักพัก รอให้เย็นๆซักหน่อยค่อยออกไป แต่ก็เซงไม่รู้จะทำไร ก็เลย ออกไปเลย แล้วก็จับมอไซออกไปทันที ฟิ้วๆ

“ฮ่วยน้ำมันใกล้หมดแล้ว ไปเติมน้ำมันที่ปั๊ม เจ๊ทละกัน”

แล้วก็เลี้ยวเข้าปั๊ม กำลังจะบอกให้เติม คลำหาตัง แย่แว้ววววว กระเป๋าตังไม่ได้เอามา ไม่มีตังเติม ทำไงดีๆๆๆๆ ล้วงซ้าย ล้วงขวา เย้วๆ ได้มา 120

“เอาเลย 91 100 บาท”

จบ……………. 55555 เดี๋ยวมาต่อถาค2 ตอนนี้กำลงดีใจจะได้ใส่ tag กะชาวบ้านเขาแล้ว

กลับมาแล้ว คราวนี้กลับมาพร้อมตัวประหลาด สิงโตไข่ดาว มันเป็นสิงโตนะ ไม่ใช่กะเพรา ยังหาชื่อเท่ๆไม่ได้เลย ขอฝากไว้ที่ชื่อ สิงโตไข่ดาว ชื่อไทยๆซื่อๆนี่แหละครับ

มอนสเตอร์โปรเจก เล็กๆน้อยๆ เดี๋ยวจะมีมาให้ดูบ่อยๆตามอารมณ์ T-T