อารมณ์ บางอย่างที่หายสาบสูญไป ใครทำมัน ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน โลกกว้างมากมาย กลับรู้สึกว่าไร้ซึ่งทางไป แม้อยู่กับที่ก็ถูกบีบคั้น ให้ออกจากที่เดิม บางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุม แต่สิ่งที่เราควบคุมได้กลับมาควบคุมเราเสียเอง ความเป็นตัวเอง หายไป ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่รู้สึกว่าหายไป เราต้องทำอะไรบ้าง ความรับผิดชอบ หน้าที่ที่เลือนลาง ก็ได้แต่รอ ว่าเมื่อไหร่ จะกลับมาเป็นตัวตน ของตัวเอง มั่นคงกับทางเดินของตัวเอง ว่าแล้วก็ขุดเอาเนื้อเพลงเก่าๆที่ ในหัว มาบรรยายอารมณ์ ตอนนี้ละกัน

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดวงดาวมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

นาฬิกาตายยังบอกเวลาแก่ฉัน ความถูกผิดนั้น มันไม่มีความหมาย

เพลงคือเพื่อน ความเหงาคือน้องชาย จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

คน ไม่ยิ่งใหญ่อะไรหนักหนา พอเจ็บปวดถึงที่สุดมันก็ชา

อายุมันสั้นมองดูมันช้าช้า ชีวิตมีความหมายแตกต่างไป

เมื่อชีวิตเรา มันแปลกแยกไป

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดาวดวงมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ไม่เคยกลัว ไม่เคยกลัว

เพลง นาฬิกาตาย ของ พราย

เพลงมันบอกว่ากลัวทำไมกับคนเกลียดชัง แต่สิ่งที่เพลงได้บอกมากกว่านั้นก็คือ นาฬิกาตาย มันยังทำหน้าที่ของมัน บอกเวาอย่างเที่ยงตรง ถึง 2 ครั้ง ต่อวัน แม้มันจะถูกขว้างทิ้ง แต่มันก็ยังบอกเวลาต่อไป

บ่นๆ ไปแล้ว มันจะช่วยอะไรได้บ้างเนี่ย มันจะดีขึ้นมั้ย ไม่มีคำตอบ จากคำถามเหล่านี้ หรือต้องกลับมาหาตัวเองอย่างเดิม

สัญญาว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด